Karen Koomans schreef op woensdag 5 mei 2010, 12:17:
> Piet schreef op dinsdag 4 mei 2010, 11:43:
>
>> Ik ben het helemaal met je eens dat een paard bij stress niets leert en

>> om heeft dat er geen protest meer is.
>> Ik vind het zeker geen overdreven angstig paard.
>
> Ja, tot zover ben ik het met je eens.
knip
>
> Maar in jouw ogen (Piet) is wat ik hier doe onnodig “hard”.
Volgens mij is wat je doet onnodig, niks met hard te maken. De pony is niet angstig maar slim en weet je goed te ontwijken. Zo'n pony heb je met clickeren toch in een mum halstervriendelijk. Ook als hij los in de wei loopt daarna? Toevallig heb ik zondag weer 2 skeletten op moeten halen. 1 van de 2 niet te halsteren in de wei, groot angstig paard, geestelijk en lichaamelijk ernstig verwaarloosd. Ik moest zijn hoeven zelfs eerst bekappen omdat hij niet goed genoeg kon lopen om te laden. Gevangen met emmertje
biks voor de gelegenheid. Thuis in de wei gezet, zonder halster. In de roundpen gelokt met behulp van zijn kleine vriendin en dan clickeren met halster. Daarna kan ik hem in de wei benaderen en zijn halster om doen. Hij is nog onzeker, maar loopt niet meer weg. Echt waar, sneller kan het niet. Hier betrof het niet een slim ponietje maar paard dat zijn beste jaren steeplechase heeft gelopen en ernstige traumatische ervaringen heeft met mensen.
Trouwens, het meest overtuigend vind ik Gigi, de merrie met de sarcoides. Niet te benaderen toen zij kwam, niet met en ook niet zonder halster. Dus met haar kleine makker meegelokt in een kleine ruimte zodat ik een halster om kon doen, in het begin alleen voor de behandeling, geen pretje voor haar (en ook niet voor mij) met spuiten en pijn. Toch kon ik Gigi na clickeren het halster om doen, ook in de wei. En dat terwijl Gigi eerst eigenlijk zelfs te bang was om voedsel aan te nemen. En de wei is hier ook echt groot, waardoor weglopen ook echt weglopen is, als Gigi even een sprintje trekt, is ze ook meteen uit het gezichtsveld.