Coralie schreef op zondag 19 juli 2015, 20:16:
> e m kraak schreef op zondag 19 juli 2015, 17:43:
>
>> Ook alweer een jaar of 4, 5 terug, toen ik ontdekte dat ik een oude lyme
>> besmetting moest hebben, heb ik het daar o.a. met de huisarts over gehad
>> en die was het helemaal met mij eens (zegt allemaal niets, allemaal
>> anekdotisch, maar ik wil de anekdote toch niet onthouden omdat het mij
>> ondertussen niet verkeerd gaat. "Kon minder" zeggen we hier in Grunn)
>>
>
> Ah Egon, vertel er eens wat meer over, over wat je er allemaal aan gedaan
Nee, het is allemaal nogal subtiel, luistert nauw en ik heb geen enkel vertrouwen in zowel de discipline, kennis, voorstellingsvermogen en inzicht van meelezers. Ik heb het gevoel dat ik jullie met een toch relatief simpel rekenarijtje omtrent "homeopathie" al kwijt raak en geef geen mogelijk medische info waar ik evt. voor verantwoordelijk gesteld kan worden. Ik ben geen Leen Taal en heb niets te verkopen. Maar zelfmedicatie is (nog) niet verboden!
> hebt en hoe het je intussen 'niet verkeerd' gaat?
Och, ik heb mijn kwaaltje door de jaren heen braaf genotuleerd, het is mijn hele body zo'n beetje doorgefietst, heb zere ellebogen gehad, schouder, polsen, knie, spierverhardingen, enge cysteachtige knobbels van septische gewrichtsontstekingen en ga zo maar door. Het engst was het frequent zomaar uit het niets prikkelende, dove lichaamdelen hebben, een gevoel dat tussen een slapend been en flink door de brandnetels gelopen hebben in zit, vingers die ineens niet doen wat ze moeten doen en dingen die daardoor uit je poten flikkeren.
Alles ging na verloop van tijd over. Alles neemt stuk voor stuk tijd, maanden, en ondertussen vier jaar verder. Nu zijn enkels al een paar maanden aan de beurt maar die zitten ook het verst weg dus zijn hopelijk laatst. Hopelijk want hartklachten kunnen zich ook via dikke zere enkels duiden maar dat merken we dan wel weer... maar ik heb goede hoop, hoor, want ik verneem geen enkel andere indicatie in deze richting.
Voor de volledigheid, ik wil goed begrepen worden, voel ik me echt nog niet "genezen". Maar het kon minder, veel minder en het lijkt mij duidelijk dat dit voor mij progressief op de goede weg zit als ik me in 2011 (besmetting moet ik rond 2006/7 opgedaan hebben) dusdanig beroerd voelde dat ik ermee naar de huisarts ben gegaan, rond 2013 hier kon berichten dat er goed mee te leven valt en me nu in alle opzichten een stuk beter voel dan toen.
> Ik heb 3 keer een verkeerde teek (dus rode kring) gehad, gevolgd door een
> doxycycline-behandeling.
> Heb geen klachten ervan overgehouden..
> Althans: niets opvallends

Als je er maar snel bij bent, liefst binnen een etmaal, werkt doxy- of een andere tetracyclinevariant wrsch. wel.
Maar deze draad ging over paarden met minimaal fase 2 "oude besmetting" verschijnselen, hè, dat had ik ook hetgeen mij tot uitgebreide grijzecellenarbeid motiveerde en dan snap ik totaal niet hoe doxy zo goed zou moeten werken als het dat bij mensen niet doet. Ik kan me allerlei verklaringen bedenken maar ik hoor die liever van de profs.
> Jij was met colloïdaal zilver bezig, toch? Heeft dat alles voor je (en
> tegen de lyme) gedaan?
> Of heb je ook nog andere methodes gebruikt?
Het colloïdaal zilver verhaal was zekers wel een van de inspiratiebronnen, tezamen met o.a. wat nanotech opzoekkennis, bacteriologie opzoekerij, secondary compounds in planten en wat hogere hekserijkunde uit antieke bronnen. Vergeet nooit dat best veel wat vroeger verkeerd verklaard werd desalniettemin wel werkte (je moet natuurlijk niet vergeten bij de juiste maanstand de juiste godin aan te roepen met precies de goede spreuken)

Prachtvoorbeeld omdat het laatst toch al uitgebreid in het nieuws was is https://
www.newscientist.com/article/dn27263-anglo-saxon-remedy-kills-hospital-superbug-mrsa#.VRo-zuEpqHQMaar geen sprake van dat ik wie dan ook wat dan ook aanraadt want mijn casus is geheel anekdotisch op te vatten. Het kan immers even goed dat ik er vanwege natuurlijke weerstand bovenop kom. Of dat ik mezelf méér dan uitstekend help met een placeboeffect!
Er zit ook nog een psychische kant aan: toen ik van de huisarts bevestigd kreeg dat mijn vermoeden juist was bevonden met de bloedtesterij - en dat er idd niet veel aan te doen was, was dat eng en zwaar klote. Een eind van de rit gevoel. Maar dat heb ik allang niet meer en het zal me allemaal de derrière oxideren zolang mijn hekserijtje maar werkt.