Iedereen denkt inderdaad verschillend over de kwaliteit van leven van hun paard. Dát je er in over nadenkt komt alleen maar ten goede van je paard. Er zijn er zoveel die maar wegkwijnen en waar de eigenaren zich niet druk om schijnen te maken

.
Ik denk zelf dat het wel of niet eten niet zozeer een indicatie is of een paard het zelf nog wel ziet zitten of niet, maar eerder wel een pijnindicatie. Waar je dan iets mee kan.
Zolang ze zelf nog "paard" kan zijn, en zichzelf goed kan vermaken in de wei, en toch ook prijs stelt op een aai zou dat voor mijzelf voldoende zijn om haar lekker haar gang te laten gaan. Al is het gewoon voor jezelf niet fijn als je dagelijks een ontzettend stijf paard door de wei ziet kreupelen. Dat geeft een gevoel van machteloosheid, zeker als je niets kunt doen, en dan ga je als mens nadenken over zulke zaken.
Ik heb/had dat zelf met onze kleine pony. Die heeft IR, en is al 3 keer
hoefbevangen geweest bij ons zonder aanwijsbare reden. Hij moest apart van de andere 2 op de momenten dat zij wel in de wei mochten en hij niet. Hij werd daar zichbaar erg boos om en ging zichzelf zelfs in zijn benen bijten. En áls hij meemag (momenteel de nachten) dan moet hij altijd zijn korf om, alle 4 de seizoenen, jaar in, jaar uit. Hij krijgt elke dag magnesium-chelaat uit een spuitje want met voer krijg ik het niet naar binnen, wat hij vreselijk vind. Toen vroeg ik me ook af in hoeverre het leven nog leuk is voor hem.
Ik heb nu de indruk dat Happy een " happy" pony is, op de momenten na dat hij zijn spuitje magnesium krijgt en ik hem zijn korf omdoe. Dat zijn samen zo'n 20 seconden op 24 uur. Vandaag was hij helemaal door het dolle toen ik met ze ging spelen in de bak

. Op dat moment zie ik dat hij gelukkig is, maar krijgt hij weer zo'n slechte tijd, dan zal ik toch weer gaan nadenken. Al zou ik zelf nooit een dier in kunnen laten slapen als het voor mij zelf te lastig wordt. Mensen verklaren mij weleens voor gek als ze zien wat ik allemaal voor mijn dieren doe en hoeveel tijd ik aan ze besteed

.
Wie weet lukt het je toch op de een of andere manier om je paard lichamelijk wat beter in haar vel te laten voelen, waardoor ze ongetwijfeld nog een goed paardenleven kan leiden, als grasmaaier, maatje, en misschien nog wel ooit als rijpaard.
Groetjes Jolanda