Piet schreef op vrijdag 6 juli 2007, 13:48:
> Ik heb me niet bemoeid met deze discussie. Omdat ik
[knip]
> Ik wist op dat moment geen andere oplossing, terug keren
> was geen optie, kleine rondjes lopen hielp niet, steeds
> meer bumpen nog minder. Steigeren was niet ver weg meer.
> Een zachte tik was voldoende om zijn verzet te overwinnen
> voor de hele rit.
> Hoe hadden jullie dit opgelost.?
>
> Piet
Nou omdat jij 't bent...
Vanuit een beetje theorie dan want praktijk gaat niet; ik was er immers niet bij!
Uit al mijn waarnemingen én literatuur ken ik nog altijd maar 1 variant waarin een paard andere paarden
drijft: dat is wanneer een hengst "zijn" groep bij elkaar poogt te houden.
De sociale hiërarchie is uiteraard vrijwel altijd reeds zodanig gevestigd dat alles bij dreigen (hoofd laag, desnoods hier en daar een hap in de lucht) blijft. Dit doet niets af aan de aversieve stimulus. Toch is het overduidelijk dat "de baas" nu iets wil en dat dat iets, lopen in de drijf richting, opgevolgd moet worden.
Ingewikkelder wordt deze variant wanneer er meerdere "drijvende" hengsten in een groep zijn, hetzij vrienden, hetzij anders. Het maakt evenwel de essentie van dit gedrag niet anders.
In alle andere gevallen, volgens mij, beslissen paarden individueel wat ze doen. Zelfs veulens. De paardenpsyche bestaat voor het overoverovergrote deel uit "ik wil...", niet uit "ik wil dat jij...".
Dit in complete tegenstelling tot die van mensen! Mensen drijven elkaar tot wanhoop met hun onderlinge bedillerigheid....
In bovenstaande ligt, denk ik, al besloten waarom het besturen van paarden door mensen met behulp van aversieve stimuli tot op zekere hoogte zo goed lukt: alleen drijvende hengsten óf predatoren immers delen in de paardenpsyche aversief drijvende stimuli uit. Hoe nu precies de sociale plaats van hun mensen in de paardenpsyche ligt weet ik ook nog altijd niet omdat
onvolledige dubbelsocialisatie de boel uiterst ingewikkeld maakt (dat paarden hun mensen als predatoren ervaren omdat mensenogen frontaal in de kop staan is natuurlijk ook de grootst mogelijke nonsens), verdedigbaar echter is denk ik het voor de paardenpsyche vaak predator-achtige gedrag van ("hun") mensen.
Ik denk eigenlijk, al met al, dat jouw
tik niets heeft opgelost, afgezien van misschien het op dat moment doorlopen omdat de baas even leeuw-achtig deed, die mafketel. Maar, zou het resultaat van slechts jouw focus/uitstraling niet even groot kunnen zijn geweest zonder tik? Heeft de tik werkelijk uitgemaakt?? De tik is echter wel de daad, niet het ding. En de ontvanger bepaalt.
Ik kan je onmogelijk vertellen hoe ik het opgelost zou hebben. Ideaal, in Utopia dus, had ik de situatie niet laten ontstaan.
Ik denk, dat ik het stuur ter plekke misschien wel overgenomen zou hebben; je had dan meteen het onomstotelijk bewijs gehad dat de oorzaak van niet luisteren een persoonlijke was.
Heb jij de Waring-bijbel eigenlijk wel es gelezen (Frans heeft 'em ook)? Wat me altijd weer opvalt daarin is dat achteraan een piepklein hoofdstukje gaat over "gedrag en training"; klein, want er blijkt zo goed als niets onderzocht, behalve het algemeen toepasbaar geachte OC. Absurd toch, als je hier goed over nadenkt? Het OC-marsiaans wil niet geleerd worden en verder doet
iedereen maar wat en fantaseert erop los....
Sorry als mijn overpeinzingen nog te warrig zijn; ik doe dit immers ook om het voor mezelf beter op 1 rijtje te krijgen.
Blabla! , Egon
Reinforcement is a contingency - Bob Baile