> Hoe kan het dat dan ook gerenomeerde wetenschapsinstituten toch nog steeds
> met ijzers werken? Dat ze te star zijn om verder te kijken, lijkt
> onwaarschijnlijk gezien de veranderingen die al door nieuw onderzoek
> hebben plaatsgevonden. Maar ijzers moeten blijkbaar 8-
Ik vind dit een super interessant onderwerp. Het heeft heel veel kanten, historisch, socio-economisch, ethisch, praktisch...
Het paard zo sterk gespecialiseered voor een bepaalde lifestyle (beweging, kudde, ruimte, ruwvoer, klimaat, lange afstanden etc). en vooral hun hoeven zijn compleet op dat specifieke leven ingesteld. De hoef is de beste voetbescherming voor het leven van het paard zoals hij bedoeld is, maar zodra ze te weinig beweging en slijtage krijgen worden ze al snel een gevaarlijke val waarin de voet misvormd, kneust, en waardoor beweging en lichaamshouding veranderen. Zodra een paard gedomesticeerd wordt (en geen 40 km per dag lekker z'n gang kan gaan) komen z'n voeten in de problemen. Tel daarbij op het leven in een minder ideaal klimaat, mest, verkeerde voeding, stilstaan in een stal en hoefproblemen en vervormingen beginnen. Niet zo sterk dat ze binnen een paar weken dood in de stal liggen (wat er zou gebeuren als je bijvorbeeld een hert zou houden zoals wij paarden houden), maar als een sluipmoordenaar. De gevaarlijke leeftijd voor paarden ligt rond de 8 jaar. Dan beginnen de kleine problemen groter te worden en onderdelen van de interne structuur beginnen het op te geven,
Hoefkatrolonsteking]">hko, peesproblemen, dat soort dingen.
Op de universiteit krijgen da's heel weinig inzicht in de hoef. Een diergeneeskunde student heeft voor mij alles wat zij in 9 jaar over hoeven heeft gehad voor me gekopieerd. Een stapeltje A4 tjes van 2 cm dik. En.... Er staat geen enkele foto in van een gezonde hoef.
Pas in de 80-er jaren zijn er en handje vol mensen naar hoeven van wilde paarden gaan kijken. Maar het beeld van de hoef hoe die hoort te zijn is nog lang niet doorgedrongen tot de gevestigde bolwerken.
Daarbij heeft het streven naar gezonde hoeven consequenties voor de manier waarop we paarden moeten houden. De gevestigde orde in de paardenwereld wil efficientie. Schone droge paarden die altijd voor je klaar staan. Wat dat betreft verschillen ze niet veel van de middeleeuwse kasteelheer die zijn paard op het kasteel in de stal had staan, zoals wij een auto in de garage.
Het paard is nog voor velen niet veel meer dan een gebruiksvoorwerp. Stel dat je een ijsbeer in NL zou houden in een hok en hij zou ziek worden zou iedereen direct uitroepen: Het is ook te warm hier, dat dier moet zwemmen tussen de ijsschotsen. Het grote probleem is dat we paarden niet zien als wilde dieren die in gevangenschap leven maar als huisdier dat het niet redt zonder een lekkere warme deken op. En in ruil daarvoor mogen wij in ons hoofd in feite doen en laten met hen wat we willen.
Als hij pijn heeft aan z'n voeten dan is dat dierenmishandeling als je ze niet beslaat want dan voelen ze het niet meer. En een hoefprobleem oplossen kost meer tijd. Een groeicyclus van de hoef kost meer tijd dan de gemiddelde
DA aan zijn afstudeer scriptie kan besteden, dus alleen daardoor is het geen populair onderwerp.
Daarnaast zul je, net als iedereen die zich met natuurlijke hoeven bezighoudt enorm verguisd worden door de gevestigde orde, en je wilt je carriere natuurlijk niet al beginnen met een problematige verhouding met de professoren die je werk gaan beoordelen. En wie zal barefoot studies gaan finacieren? Niemand want je weet van te voren al dat er niets aan te verdienen valt...
Een revolutie in de paardenwereld hoef je niet 'van bovenaf' te verwachten. Dit is een langzame en stille kracht die bij de paardenhouders vandaan gaat komen en omdat het een marktgedreven mechanisme is zal er op een goed moment ook een omwenteling komen uit de diergeneeskundige hoek.
Ik voorspel je: De heren wetenschappers zullen dan eureka roepen en doen alsof ze de uitvinding hebben gedaan van de afgelopen 16 eeuwen. "Het paard kan zonder hoefijzers!!" Maar wij wisten het al lang. Je moest eens weten hoeveel mensen 'zadelkamergeleerden' er op dit moment contact hebben met elkaar, info uitwisselen, elkaar nieuwe inzichten doorgeven, dingen uitproberen in de stal op hun eigen paarden. Veel vrouwen. Turen door microscopen naar stukjes hoefwand en zool. In de weer met een mesje en vijl en met eindeloos geduld miniscule veranderingen waarnemen.
Natuurlijk zijn er barefoot stromingen die claimen
alles al weten en snappen en kunnen fixen maar ik weet dat de hoef nog meer geheimen voor ons heeft dan we ons nu realiseren. We zijn al wel een heel eind op de goede weg om veel paarden doeltreffend te kunnen helpen met hun voeten.