Sandra van Bommel schreef :>
> Ik vecht al een heel poos met die onzekerheid; mankeert het paard nu echt
> vanalles of ben ik gewoon paranoide na alles wat ik heb meegemaakt.
> Nu... vlgs de fysio mankeert het paard dus echt iets en nu wil ik graag
> een zg second opinion om bevestigd te zien dat ik niet gek ben.
> Maar zelfs al zou het paard genezen... van wat het dan ook heeft
> (als het bv een verkalking van de nekbanden heeft, geen ongewoon letsel in
> een dergelijke situatie, zal die genezing dus niet plaats vinden) dan is
> het nog maar de vraag of ik er ooit op kan kruipen. Want dan heb ik dus te
> maken met een paard wat rijden met pijn verbind en dan moet je van goede
> huize komen om het tegendeel te kunnen bewijzen
> Ik weet niet of ik dat kan
> Net zo min als het weer correct opbouwen van spieren, nodig om haar
> kwetsbare lijf tegen nieuwe problemen te beschermen.
> Maar dat rijden voorlopig van de baan is doet toch pijn. Ook voor mijn man.
> Hij baalt minstens zo hard.
Sandra, ik snap je. Na alle miserie met je vorige paarden wil je nu wel eens ongeremd kunnen genieten en gewoon kunnen Rijden, en dat heb je verdiend ook !!!!
Het is k*t, maar het is niet anders nu, je zult het rijden (wéér) los moeten laten. Je hebt wel een paard een mooi leven gegeven. Maar je zou zelf ook wel wat terugwillen he.
Niet teveel vooruit denken en hangen in 'mitsen en maren', blijf in het nu. Geef Rappa een jaar en evalueer de situatie. Ik heb, net zoals Joop het beschreef, al wondertjes zien gebeuren wanneer je Rust, Ruimte Resocialisatie en Regelmaat toepast. Maar wees reëel en kijk ook naar wat je zelf aankunt, hoever je zelf wilt gaan en wat je er zelf voor over hebt. Dat mag, want zelf ben je (en je man natuurlijk) ook belangrijk!
Wij hebben Olijf opgenomen die in een soortgelijke situatie zit. Rechtstreeks vanuit stalarrest, goed paard (ooit), goed afstamming (valkuil!), véél te jong te zwaar belast (springen, tja Zangersheide paard he),
hoefkatrolontsteking, buigpeesproblemen, cyste in het straalbeen, stijf van voren tot achter maar je blijft hoop houden. Olijf is niet mijn paard maar ze is door haar goedbedoelende maar onwetende eigenaren aan onze zorgen toevertrouwd.
Ik kán niet met haar rechtrichten, ze is net van de ijzers af en heeft zo'n pijn in haar voeten. Ze kan onder het zadel nog geen 5 meter rechtuit lopen. Lange teugelen heeft geen zin, ze loopt nog te slecht. Ik kán geen conditie opbouwen, dat kan ze helemaal niet aan nu, het zou haar overbelasten. Haar hoefvorm is inmiddels dusdanig acceptabel dat we eraan kunnen denken hoefschoenen aan te meten en voorzichtig kunnen beginnen met heel korte wandelingetjes rechtuit. Is de conditie er dan kunnen we gaan rechtrichten. Of het ooit nog goedkomt weten we niet, ik heb ernstige twijfels of ik dit 14 jarige paard beter dan nu krijg. Het is heel vervelend haar aan te komen zien strompelen, terwijl ze, toen ze nog ijzers had, (ogenschijnlijk) veel beter liep (symptoombestrijding). Maar het zijn (oa) diezelfde ijzers die haar voeten zo ziek gemaakt hebben. Het enige wat wij kunnen doen is haar haar plekje in de kudde laten behouden en haar tijd geven. Het is voor mij een beetje tegen beter weten in, eerlijkgezegd. Maar ze verdient deze kans want het is een ongelooflijk waardevol groepslid en prachtig dier en dan heb ik het niet eens over haar uiterlijk. Maar ook ik ga niet (meer) verder dan een jaar. Na een jaar moet er vooruitgang zijn, anders is het einde verhaal. Dan hebben we een hele jaarcyclus doorlopen.
Blijf goed naar dit dier kijken en blijf voorlopig toch nog even hopen op een wonder.... Als jij je er beter bij voelt een 2nd oppinion te vragen (kost wel weer geld) dan moet je dat doen, want het geeft wel antwoord op je vragen, dan kun je dát alweer afstrepen van je lijstje. Ik héb mijn 2nd opinion al wat Olijf betreft dus ik heb geen vragen meer. Gelukkig heb ik niet het eindoordeel, dat ligt nog steeds bij de eigenaren.
Ik kan slechts afwachten wat de toekomst haar brengen zal en ik zal tot die tijd mijn best voor Olijf doen. Meer is er niet. Sterkte hoor, er komt altijd een oplossing.
Ik wens je wijsheid en acceptatievermogen toe.
Groet, Pien