Een leuke ervaring te paard.
Ik ben er vorige week met onze ruin alleen op uit getrokken. Op een bepaald ogenblik ging ik een straat in waar onze paarden altijd spoken zien, ik heb eindelijk genoeg vertrouwen om zulke dingen te durven

. Daarachter is een bosje waar je heerlijk kan rijden en waar ik een galopje wilde wagen.
Het moest natuurlijk lukken... Net op de plek waar ze het altijd zo moeilijk hebben (waar nochtans meestal 2 tinkers vriendelijk staan te kijken) waren ze een grote opruimactie aan het houden: een vorkheftruckje met wapperende plastic zeilen, grote zeilen op de grond, gekraak van plastic dingen, een hek dat niet meer stabiel was...
Uiteraard had Nexor dit vlug gezien. De man (met een Westvlaams accent dus) riep naar zijn vrouw dat ze de machine moest stilzetten omdat ik eraan kwam.
Ik riep naar de man dat ze rustig mochten verderdoen, want dat het wel een tijdje kon duren eer ik daar gepasseerd was.
Toen zei de man dat hij ook wel de tijd had.
Nou, ik moet jullie niet vertellen dat ik dat heel erg apprecieerde.
Dus ik met mijn paard aan de slag (dé grote test om de schriktraining die we in het najaar op de 2lazy7 gehad hebben in praktijk om te zetten).
We maakten langzaam maar zeker vorderingen. Op een bepaald ogenblik hielp de man me zelfs, hij keek ook naar de lichaamstaal van mijn paard en gaf ook aanwijzingen in de trant van: "ja nu kan hij weer een stapje verder", of "nu begint hij wat nerveus te worden, misschien best effe wachten".
Ik viel bijna van Nexor af... zo verbaasd was ik. Eindelijk mensen die ook paardvriendelijke principes toepassen bij ons in de buurt, iemand die niet raar keek omdat ik mijn paard de tijd gunde en er niet in zat te stampen of te meppen.
Het heeft schat ik een minuut of 7-8 geduurd voor ik er voorbij was. Ik heb beide Westvlamingen op mijn enthousiastste Limburgse manier bedankt, maar ze vonden het niet meer dan normaal.
Mijn rit kon echt niet meer stuk. De rest van de wandeling reed ik op roze wolkjes.
En dat galopje in het bos verderop... Die was een stuk vlotter en langer dan wat ik voorheen alleen aandurfde.
Achteraf bekeken zou ik willen dat ik wat langer met deze mensen had kunnen van gedachten wisselen. Het zijn echt de eersten met paarden die ik in onze buurt tegenkom die op zo'n wijze zijn ingesteld...

Nu de "échte" Limburgers nog vinden...
Groetjes, Lena