Piet schreef op woensdag 28 oktober 2009, 18:54:
> Christel Provaas schreef op woensdag 28 oktober 2009, 17:14:
>
>> Piet schreef op woensdag 28 oktober 2009, 16:32:

> Het is een Parellipaard, dus achteruitgaan kent ie. Ik heb
> naderhand zijn rug bevoeld, ik loop er nog steeds over na te
> denken ,maar kan geen aanleiding bedenken anders dan , "ik
> heb geen zin meer, ik ga liggen en doe d'r maar es wat aan"
Ging hij echt bewust liggen dan? En stond hij uit zichzelf weer recht?
Pête deed dat ook vroeger. Ben je gewoon lekker met een lange teugel aan het instappen en plots Boem, paard op haar buik. Maar die trok er dan zo'n vertwijfeld hoofd bij van: 'Wat doe ik nou in godsnaam op de grond??'
En ze deed het ook vaak als ze eventjes schrok ofzo en dat konden hele domme kleine schrikreacties zijn, geen grote paniek. Soms bleef ze dan 1 à 2 minuten liggen, maar ze stond altijd uit zichzelf weer op en ging verder alsof er niets aan de hand was. Ik heb nooit geweten hoe dit kwam. Ik weet alleen dat ik het haar niet meer zien doen heb sinds ik haar enkele jaren geleden intensiever aan het werk had gezet.