Piet schreef op woensdag 28 november 2007, 23:36:
.
> Had Piet van te voren al Shiny al z’n aandacht
> op Angela laten hebben, in alle voorgaande sessies, dan had ie
> nu misschien al anders, minder heftig gereageerd.
Wat dacht je, dat hij in het begin niet al zijn aandacht had bij Angela?
Denk je nou echt dat hij niet wist dat zij op zijn rug lag?
Mijn taak was om hem dat te laten accepteren en het onbelangrijk te gaan vinden.
.Natuurlijk snap ik dat hij wist dat Angela op z’n rug lag, ik had gewoon de indruk door de filmpjes, dat je hem er iets teveel van afleidde.
Ik geloof toch serieus niet dat je mijn beschrijvingen hebt begrepen.
Dit was ook wat er deze keer fout was. Meer dan 1 veranderde factor in een sessie en het aannemen van mij dat hij dat aan zou kunnen
Normaal doe ik niet anders dan hem aan elke stressfactor laten wennen en ga ik niet verder voordat hij dit accepteert. De volgende stap is dan weer meer stress opzoeken door de oefening uit te breiden, ook dat weer wegtrainen en hem zo te laten groeien.
Precies zoals je hier schrijft en zoals je het gedaan hebt met je trailer.
.> . Smalle ruimte tussen bewegend plastic in, zo
> heb ik hem binnen 2 dagen geleerd met z’n stress om te gaan. Nu
> gaat ie in liberty elke trailer in (heb Margot ooit een leuk
> filmpje gestuurd, was slechte kwaliteit maar wel te zien, zelf
> heb ik ‘m niet meer) Tijdens die stresslessen, heb ik hem nooit
> verboden weg te lopen (drift) maar hij moest wél zijn aandacht
> bij hetgeen houden wat voor evt. stress kon zorgen. Heb hem ook
> niet afgeleid. Maar als je een paard afleid tijdens iets wat
> stress veroorzaakt, hoe reageert hij dan wanneer hij niet wordt
> afgeleid? Juist, een bom! In meer of minder heftige mate.
Wat doe je met een gestressed paard? Vraag je hem kalm te worden? Of laat je hem door weg te laten lopen kalmeren? Hoe houdt hij dan zijn aandacht bij het 'monster'?
- Ik laat een paard wat iets in de stress komt, idd de kans om te “vluchten” zonder weg te komen, de “drift” van
Parelli. Maar tegelijkertijd mogen ze niet “ontsnappen” aan hetgeen de stress veroorzaakt, dus hoofd altijd metéén weer richting het Monster
Ik wil nog even wat uitleggen waar ik over nagedacht heb hoe dat bij ons werkt. Soms ontdek je ineens waarom je nu eigenlijk iets doet en zie je de impact ervan. Eigenlijk naar aanleiding van de vraag waarom ik er zelf niet op ga, maar voor mij ontzettend logisch, bij zijn hoofd sta.
Kalm is hoofd laag bij Shiny; een van de eerste oefeningen die ik hem geleerd heb. Ik had dat stukje gereedschap dringend nodig.
Bij elk paard werkt dit foefje hoofd laag is kalm, doet z’n vaak zelf al om te ontstressen!!
Als hij kalm is, en ik vraag hem : 'Cool' dan zwiept hij zijn hoofd naar beneden en houdt het daar tot ik zeg dat het goed is. Al zou het een halve minuut zijn.
Dit moet je ook kunnen doen zonder dat ie van zichzelf al calm is!
Als ik dat ook met mijn lichaamstaal vraag is mijn vraag nog sterker.
Nu is dat niet alleen een trucje, want een paard met een laag hoofd wordt automatisch kalm. Maar ja , een kalm paard is al kalm natuurlijk Juist!!!
Bij het trainen van het aantrekken van een dekensingel was hij soms zo gespannen dat hij met zijn hoofd in de lucht geen beloning op de Yess wilde als de singel iets strakker werd.
Pas als ik zijn hoofd omlaag kon vragen , wilde hij de beloning aannemen.
Zodra hij luistert naar mijn vraag met als extra overreding mijn lichaamstaal en zijn hoofd zakt, weet ik dat zijn stress afneemt. Hij heeft dan geaccepteerd wat er met hem gebeurde of gedaan werd.
Ja ok, da’s gewoon duidelijk zoals ik boven ook al zei.
> Ondertussen heb ik, door alle berichten, mijn clickerboeken
> weer eens opengeslagen en wil zeker weer een goede poging wagen
> om te kijken of het mij nu misschien beter ligt want het is idd allemaal véél positiever dan negatieve “beloning”
YESSSS Go for it Caatje!!!!!
Dit onderwerp interesseert me mateloos omdat ik ook veel met wat moeilijkere paarden te maken heb en één van m’n eigen paarden hoort daar eigenlijk ook bij. Maar omdat ik de laatste tijd niks met hem doe (behalve de gewone, dagelijkse dingen) was het me ontschoten hoeveel hij overeen komt met hoe jij met Shiny om moet gaan. Die van mij is nl gewoon héél onzeker, niet zozeer door een trauma (heeft ie wel) maar gewoon door z’n karakter. Dus als ik hem iets op een voor hem, onduidelijke manier, vraag, snapt ie ’t niet en zie je hem paniekogen krijgen en meteen zich afsluiten. Alsof (ja, kom ik weer) hij denkt: ik kan beter niks doen dan iets verkeerds, ik wéét niet wat ze wil dus doe ik niks” Mocht ik daarentegen te snél gaan met bepaalde stappen, dan schiet ook hij compleet in de stress en gaat door het lint (letterlijk) als ie los zou zijn. Ik moet héél voorzichtige stappen nemen en altijd vooruit proberen te kijken en bij ’t minste of geringste, metéén stap terug anders is ie alweer te ver doorgeslagen en kan ik opnieuw beginnen. Dus, achteraf gezien, snap ik beter hoe en waarom je dit zo met Shiny doet. Ik denk dat je je niet af moet laten leiden door iedereens reacties want iedereen heeft andere ideeën, zou het net misschien even iets anders doen. Wij zien ook maar een fractie van Shiny, ’t is net een ijsberg, en als er een stukje afbreekt, kan zo’n berg rare dingen doen! Soms langzaam omrollen, soms ook met véél geweld een andere houding aannemen! Ze zijn zo boeiend! (paarden dan, ijsbergen ken ik niet)
En bedankt voor die tip van de clickeraars, ga ik zeker doen. Ik heb net m’n boeken uitgeleend dus dan kan ik daar even verder mee!
Caatje