Klinkt bekend hoor

.
Ik heb een half jaar in de wei gereden (héééél voorzichtig in het begin). En ik had het geluk dat ik nog een echtgenoot heb en dat we elkaar steunden.
Intussen vind onze omgeving 'normaal' (nu ja) dat wij zonder bit rijden.
Als je iemand vindt om hem in het begin gewoon 'los' vast te houden, dan geeft dat al meer het gevoel van veiligheid.
Kan dat niet: eerst gewoon opstappen, minuutje stilstaan en terug afstappen.
Dan opstappen een aantal pasjes voorwaarts en afstappen.
Dan opstappen een aantal pasje voorwaarts, een bocht nemen en dan afstappen.
En zo verder.
Ik heb vandaag voor het eerst alleen op mijn paard gezeten zonder zadel en enkele pasjes gemaakt. Ik heb dat nooit gedurfd omdat ik weet dat ik een slechte balans heb en veel schrik om te vallen. En blijkbaar was mijn paard wel zadelmak, maar niet ruitermak, want de minste beweging gaf hem in het begin enorme spanning (iets wat je dus ook geweldig goed voelt zo zonder zadel). Mijn man (mijn held

), heeft hem daar eerst aan laten wennen.
Enkele weken geleden heb ik voor het eerst op hem gezeten, en tot gisteren had iemand hem altijd vast.
En vandaag voelde ik me zeker en ontspannen genoeg om het alleen te doen. En eerlijk gezegd: ik zwijg er over tegenover al die geweldige ruiters in mijn omgeving, want ja die zijn alles behalve opbouwend.
Succes! Ik ben er zeker van dat het goed komt