Moniek schreef op vrijdag 12 november 2010, 21:13:
> Vormen deze zes paarden nu een enkele groep dan?
ja
> En hoeveel veulens had je
> dit jaar?
geen
> Of werkt het niet met 2 hengsten bij 4 merries ( je had het over
> half/half en dan in grotere groepen) en neem je dan toch nog andere
> maatregelen?

> Veel vragen dus. Het beeld blijft nog wazig. Stel nu dat ik mijn pony's
> ook zo zou willen houden: hengsten en merries samen, achter een niet-hek
> en zonder veulens (nou ja, soms een enkel veulen dan), hoe moet ik dat
> dan organiseren?
Dat kan ik je zomaar niet vertellen want er is geen pasklaar truukje voor.
Het is absoluut niet mijn bedoeling te vertellen dat iedereen zomaar en plotseling alle hekken rond hun dieren moet afbreken.
Maar probeer eens on-nederlands te denken.
Maak eens wat wereldreizen, via internet is dat makkelijk zat, om te zien hoe bijna overal elders er anders met dieren wordt omgegaan, dat het hekjes-en-hokjes-gedoe heel erg nederlands is, iets cultureels.
> Wij hebben hier vier ijslanders. Die twee keer dat ik een hekje vergeten
> was te sluiten zijn ze onmiddellijk naar het dichtstbijzijnde
> koeiengrasland gewandeld. Ik kon ze wel zo weer pakken en meenemen. Maar
> ik begrijp er niets van dat jouw pony's achter een slechte omheining
> blijven als daarbuiten van alles te beleven valt. Zijn ze niet
> nieuwsgierig en ondernemend dan?
Eerlijk gezegd zijn heel veel omheiningen (waarvan gedacht wordt dat die goed zijn) slecht, in de zin dat als ze zouden willen de dieren er echt wel uit kunnen.
Het enige echte verschil is dat ik wéét hoe slecht mijn rasters feitelijk zijn en aangezien ik niet van plan ben mijn boerderij te verbouwen tot een penitentiair gesloten inrichting van militaire orde blijft dat maar beter zo. In plaats daarvan bouw ik er liever op dat mijn dieren snel genoeg leren wat hun thuis is en bij mij willen blijven. Net als met clickeren, het grote verschil tussen moeten en willen.
Het aardigste voorbeeld is iets uit mijn dierentuinverleden.
Heel lang geleden zat ik in Artis Amsterdam bovenin de kastanjes blauwe reiger jongen te ringen. Dat die aangeklede apen naast voeren, hokken schrobben en meer in het algemeen nogal imbeciel doen ook nog konden klimmen schokte een aanzienlijk deel van de dierentuinbevolking dusdanig dat ze hun veilige hokjes massaal verlieten en over hekken sprongen alsof die er helemaal niet waren met als gevolg dat de cheetahs vrolijk tussen de lamas rondsprongen en controleerden of er niet nog wat eetbaars rond het (in de avonduren gesloten) ijskraampje te schooien viel.
Wij bovenin die bomen kregen dat zo gauw niet mee maar werden toch een zekere paniek op ground-0 gewaar na enige tijd. Gelukkig deden we dat soort dingen altijd s'avonds zodat er weinig of geen publiek was.
En met een half uurtje ofzo losten alle problemen en paniek zichzelf op omdat de dieren hun eigen veilige holletje weer opzochten, wat natuurlijk de anticlimax van mijn leuke verhaaltje is. Maar wel waar.
Dierentuinmensen (incl. de directie) weten heel goed dat de meeste hekken er niet zijn om de dieren binnen te houden maar om de bezoekers van de dieren af te houden.
Dan komt er iets anders bij. Iets psychologisch waarvan ik denk dat het bij mensen precies zo functioneert als bij massa's andere diersoorten, we hebben er zelfs een spreekwoord voor: het gras is altijd groener aan de andere kant.... precies.
Ik vind dat een reden om vooral de nadruk niet te leggen op wat niet mag (weglopen), maar wél op wat plezierig is (hier zijn). Zo heel moeilijk is dat niet want het sluit aan op een aantal biologische basics van voedsel, veiligheid, aangename sleur en gewenning.