Ik schreef op donderdag 26 april 2007, 15:07:
> Conrad is hier laatst geweest, en het viel me
> op dat wat hij doet niet wezenlijk verschilt met wat Parelli
> doet. Ok, in plaats van lichaamstaal werkt hij meer met verbale
> cues (voor mijn paarden wel even wennen, want alles wat ik zeg
> is voor andere mensen bedoeld en nooit voor hun, ik vind dat
> onderscheid gemakkelijk in de praktijk maar dat terzijde), hij
> past de druk ineens toe waar wij vanaf nul beginnen, maar voor
> de rest is het eigenlijk hetzelfde. Zodra het paard reageert
> een release, laten weten dat dat is wat je wilt.
Het is wel leuk om hier nog even wat meer over te vertellen. Conrad is hier dus een klein avondje geweest (ok, wat langer dan de bedoeling was) en terwijl we elkaar eigenlijk nooit eerder hadden gesproken (behalve zijdelings via het forum) waren we het over zo veel dingen eens.
We zijn even bij de paarden geweest, en die waren allemaal vreselijk nieuwsgierig. Conrad is even met Jack bezig geweest om zijn methode te demonstreren, en Jack pakte dat na enige aarzeling op. Het principe was voor hem hetzelfde, alleen in plaats van een aanwijzing met CS was het nu een 'GAGAGAGAGA'. Ook nu zag je hem zoeken "ok, ik moet blijkbaar wat doen", en na een aarzelend stapje vooruit "MOOOIIIIII", want ongeveer dezelfde uitwerking heeft als het tonen van lichamelijke ontspannen. Dacht ik, want Conrad legde even later uit dat het woordje MOOOIII daadwerkelijk automatisch een lichamelijke ontspanning tot gevolg heeft. Ook hier dus eigenlijk meer lichaamstaal dan je in eerste instantie zou verwachten. Uiteraard volgde nadat Jack deed wat de bedoeling was direct een "release", precies zoals het de bedoeling is als je wilt dat het paard er iets van leert.
Dat onze paarden het prettig vinden als we met ze "werken" was duidelijk te merken: De andere paarden stonden er letterlijk met zijn neus bovenop, en als Jack begon te lopen liep er meestal wel een paard met hem mee zodat Conrad er eigenlijk twee had.

We hebben het ook nog even over clickeren gehad. Op mijn opmerking dat variabele beloning beter werkt dan continue beloning haalde ik het voorbeeld aan van de twee mensen in de frietkraam: de ene doet een muntje in de cola-automaat, de andere doet een muntje in de gokkast. De ene krijgt altijd een beloning en heeft verder geen motivatie meer om door te gaan, de ander, die een variabele beloning krijgt gaat zo fanatiek door dat je in veel gevallen van een verslaving kunt spreken. Hierop reikte Conrad mij de hand en zei: "Dit is
exact hetzelfde voorbeeld dat ik ook altijd gebruik!" Leuk dus dat we met clickeren ook dezelfde filosofie hanteren.
Misschien dat we ons soms wel teveel concentreren op "een methode" terwijl de methoden onderling in werkelijkheid helemaal niet zoveel verschillen. Net zo min als de enorme varieteit aan bekappingsstromingen onderling zoveel verschillen. Het grote verschil in beide analogieen is het achterwege laten van ijzerwaren, de rest is "punnikken".