> Via de twee ringen aan weerszijden van de neusriem'(niet
> gekruist onder de kin!!!) werden de paarden makkelijker te
> sturen en de zijgangen zowel de ren als de travers en wijken
> voor het been gingen zeer makkelijk, de paarden herkenden de
> bevelen net alsof er een bit werd gebruikt EN "wat véééél
> belangerijker was" de bevelen konden zachter gegeven worden en
> werden makkelijker opgevolgd.
Wat was precies je reden om het kruiselingse effect op te heffen, Eddy? En toen je de teugels aan weerszijdne van de neusriem bevestigde, zat de neusriem rondom de snuit wel vast? want die "vastheid" mis je dan. Of bleef de neusriem met aanhangende riempjes + ringen los fladderen?
Ik loop zelf nl tegen hetzelfde verschijnsel aan, maar ik vraag me af wat jouw beweegreden is: het kruiselingse van de teugels geeft een indirect effect. Vind ik. Ik zal wel een barbaar zijn en niet het doel maar de weg bewandelen, of andersom, maar ik ervaar het met mijn beperkte brein nu eenmaal zo. Om buiten vrijblijvend rond te karren maakt het me niet uit, maar om er precieze dressuuroefeningen mee te doen vind ik lastig.
De aanleuning/afbuiging komt na verloop van tijd vanzelf zodra het achterbeen voldoende meedoet, maar de (moeilijke) stelling in bijvoorbeeld het appuyement blijft óf rommelig óf ontstaat pas met teveel druk van ook de buitenteugel, allebei ongewenst.
Dit vind ik een handicap en ik ben dus van plan mijn bb om te bouwen naar teugels aan de zijringen en een riempje aan de achterkant van de neusriem. Inderdaad, een soort gewoon hoofdstel maar dan zonder bit.