Wil schreef op vrijdag 23 april 2010, 14:54:
> Anja Seijn schreef op vrijdag 23 april 2010, 13:45:
>
>> Rondbanjeren op mijn eigen paard, nou en of dat dat een fijn gevoel was!

>> altijd geweest, ondanks alle strubbelingen, ondanks alle angsten en
>> onzekerheden ... dit is mijn paard!
> En dat gevoel... moet je vasthouden. Want dat klopt echt altijd!
> Oh... hoe herkenbaar is dit! Leuk om dit te lezen Anja!
Ik weet nu al, Wil, dat ik volgende week vrijdag op Koninginnedag als een vorstin naar huis toe zal rijden. Van zondag tot en met vrijdag ... en geloof me, het zal geen verlofweek worden. Eddy nu een beetje kennende, die geeft mijn geen prinsessenbehandeling. Ik wil dat ook niet, ik hoef dat ook niet, sterker nog ... het past me niet! Ik wil leren rijden en ik wil nog goed kunnen rijden ook. Ik leg de lat voor mezelf hoog en als ik iets in mijn kop heb, dan heb ik het niet in mijn kont. Ik denk dat de Bengaalse tijger nu echt pas los is ... zowel bij Jeen-de-Winterpeen, die er uit gaat zien als een sappig zomerworteltje als bij old-granny

die zich gisteren voelde alsof ze door een bus was overreden!

Eerlijk toegegeven, ik heb gisteren naar België toe met de zenuwen in mijn lijf gezeten, wel tig keer het toilet bezocht. Op de terugweg naar huis? Heb ik vertwijfeld zitten denken "waar was ik nu zo bang voor?", maar bovenal "wat heb ik dat paard tekort gedaan!"
Nog helemaal ontdaan van de ervaring en eigenlijk niet goed wetende wat, ging ik rond 21.00 uur weg met naar Eddy toe de woorden "bedankt hé?!"

De ervaring van mijn leven en dan zo weg gaan!!! Pas in de auto viel het kwartje. 23.15 uur thuis en Eduard zijn kop gek geluld om na een half uur echt compleet in de vernieling mijn bed in te kruipen. Ik kan me niet herinneren dat mijn hoofd het kussen raakte ... compleet in coma!