Ik denk dat je beugel een gaatje korter beter is, zodat je beter je been lang kan maken, hak naar beneden.
Je krijgt daardoor gelijk een betere zit (achterop), je hebt meer te vertellen.
Als jouw paardje nu opeens zou stoppen lig je er voor vanaf.
Je eigen houding zowel fysiek als mentaal is erg belangrijk.
Als ik wist dat mijn paard lichamelijk oke was, dan zou ik er gewoon mee aan de gang gaan. Iets wat ze niet leuk of moeilijk vinden, moet je toch door te oefenen zien te verbeteren er vanaf blijven zorg niet dat het beter wordt. Het paard zou dat wel een prima idee vinden
Als ik b.v stelling vraag, wil ik wel dat ze die geven, als ze loslaat/iets meegeeft Dan geef ik ook weer mee. Net als je oefeningen ernaast word het goede beloont.
Daardoor krijg je veel meer controle over je paard zowel lichamelijk als geestelijk.
Dat kan je ook in stilstand oefenen, (of ernaast) in stap en daarna in draf.
Ik ga ook niet galoperen als de draf niet goed is, eerst een meewerkend paard die voorwaarts is /reageert op mijn vraag en daarin los is, dan ga ik naar de galop. En begin vaak daarin weer overnieuw

, maar dan heb ik de aansprong in de meeste gevallen goed en rustig

.
Ik vind dat je het mooi rustig oppakt maar zou niet van iets wat ze moeilijk vind afblijven maar vragen tot er een reactie komt, zowel naar voren als opzij etc.
Dan pas zou ik naar buiten gaan. Zonder zadel

dan moet je wel een braaf paard hebben.
Anita