Peet schreef op dinsdag 17 februari 2009, 8:38:
>
> Je kunt pas een leider zijn als je dat van binnenuit ook bènt.
> Ben je dat niet (zoals Anita), dan zal ze zichzelf hierin
> moeten 'trainen' en dat kan heel simpel op de manier zoals ik
> die omschreef.
Anita schrijft, dat haar manier van handelen eerder nooit problemen opleverde, en nu ineens dus wel.
Kan het ook zijn, dat bijvoorbeeld door trauma, zoals een doodgegaan veulen, het paard ineens meer leiderskwaliteit nodig heeft dan ervoor? Waar het paard eerst nog zelfverzekerder was en genoeg had aan lichte leiding, die soms gaten vertoonde, heeft het paard daar nu niet meer genoeg aan.
Een kwaliteit die te maken heeft met liefdevolle, begripvolle begeleiding, die aangeeft: op mij kun je leunen, toe maar, je kunt het wel, een leider die neutraal blijft op moeilijke momenten, en niet ineens agressie en/of frustratie gaat vertonen.
Een goede leider voelt ook aan wat er gevraagd kan worden, en wat niet en neemt signalen serieus. Echter, eenmaal gevraagd, blijft gevraagd, maar wel met geduld en zonder agressief te worden, dan valt leider van een voetstuk.
Iemand op mijn stal had het volgende gemerkt. Haar paard was nogal heftig naar andere paarden, niemand wil haar paard er nog bij.Meerderen moesten al naar de kliniek door zijn toedoen.
Met rijden en grondwerk werd het paard ook steeds heftiger.
Vorige week vertelde zij dit: nou, ik heb geen baan meer. En paard wordt weer rustiger...kennelijk nam zij heel wat spanning mee.
Ook iets om over na te denken.
groetjes