yES - training schreef op zaterdag 15 november 2008, 10:35:
> 4 jaar geleden kocht ik Queenie en stond ze bij een vriendin op
> de wei, overdag op de wei, swinters s nachts op stal (open stal
> om het niet al te erg te maken)

> (buiten gavere dus)
> Saai verhaal he

> Maar tmoest me van het hart...
> tradi paardenhouders hebben t toch soms gemakkelijk he

Ik leef met je mee maar weet: dromen bouwen zich stilaan op en je moet vooral veel geduld hebben voor ze uitkomen

Bij mij is het eigenlijk andersom gegaan, ze stonden eerst op een boerderij op 6ha in een groep van 5-15 samen (5 's nachts, 15 overdag als het goed weer was, anders bleven die andere pensionpaarden op stal). Ik kon wel te voet door het bos om aan de boerderij te geraken maar dat nam al snel 40min enkele weg, dus meestal met de wagen, dan was het 6km omrijden.
Sinds september staan ze op onze eigen weide... 12 km van huis weg. Ook met bidons water sleuren, met de kruiwagen nu soms niet eens door de modder geraken enz.
En ik moet het zo regelen dat ik alles kan gedaan krijgen in 1 bezoek. Op mijn eentje want mijn man is niet echt zo'n paardenman.
Maar toch ben ik dolblij dat we de weide hebben. Gisterenavond zat ik nog in het donker op een plooistoeltje naast de hooiruif te mediteren op het ritmisch gekauw van mijn 3 jongens. Het was wel koud maar dat kon me niet deren. Niemand die me stoorde en ik voelde me heel verbonden met mijn 'kroost'. Dat was op de boerderij niet mogelijk, daar werd ik sowieso voor gek bekeken met mijn 'natuurlijke' aanpak. Nu kan ik de dingen doen zoals IK vind dat het hoort, zonder (negatieve) commentaar van andersdenkenden.
Hopelijk krijgen we ooit de kans om naast de wei ons eigen huis te zetten. Er wordt door velen gezegd dat de straatkant ooit zal bouwgrond worden. Dan moet ik zorgen dat ik toch nog genoeg weide overhou, maar dan zal mijn droom ook compleet zijn... als ik tegen dan tenminste geen 70 geworden ben en te zwak om nog een paard vast te houden.