clarissa ruijgrok schreef op zaterdag 2 augustus 2008, 12:48:
> Eva Saegerman schreef op zaterdag 2 augustus 2008, 11:07:
>
>> Moet ik nu blij zijn hiermee of niet?

> die eventueel met een dialect met haar omgaan, maar naar mijn
> idee wordt een paard daar wel flexibeler van.
>
> groetjes
Herkenbaar! Mijn Piabloke was ook zo. Je hebt hem gezien, nu is hij heel sociaal tegen zowat iedereen. De laatste tijd zelfs ook als ik er niet bij ben.
Met rijden was het het zelfde. Jossy kon er op en ik, Anna als ik er bij was. Liep ik de piste uit dan was het paniek. Vreemde op zijn rug en dat werd naar gelang de persoon rennen en steigeren of staken. Nu kan Anna hem ook rijden als ik er niet bij ben en enkele andere mensen als ik er bij ben (gebeurt niet vaak).
Enge dingen buiten aan de hand, ik durf bijna alles met hem aan. Maar laatst hield iemand hem even voor me vast, er reed een trailer langs en hij ging steil omhoog tot mijn verbazing, was lang geleden dat hij nog steigerde.
Hoefsmid was moeilijk in het begin, gaat nu goed. Veearts is nooit een probleem geweest, ook niet met chippen.
Ik zou haar toch "socialiseren". Het is niet handig als je ziek bent en echt niks kan doen, als ju iets overkomt en ze moet weg,...
Moonlight hangt ook zo aan Anna, thuis niet, maar ergens anders wel. Die is nu mee geweest op kamp en vindt nu na 2 kampen kindertjes leuk en wil door iedereen geaaid worden.
Het is natuurlijk wel heel leuk, zo'n eenkennig paard waarvoor jij de allerbelangrijkste mens ter wereld ben

.
Maar het is dus te trainen.