Eva Saegerman schreef op zondag 6 april 2008, 11:04:
> laaaang geleden was Queenie een bitchige merrie
> Drie jaar geleden om exact te zijn. Te lang verhaal om te
> vertellen hoe ze was, maar geloof me, geen katje om zonder

> Verder voel ik me niet gefaald als trainer, behalve het toegeven aan haar kurenen terugkeren naar huis dan

. Ik heb het gevoel dat het buiten alle trainerskwaliteiten ligt, dat er iets anders speelde. Ik wou dat ze het me kon vertellen, want ze had er duidelijk zelf ook last van (en de andere paarden

)
>
> En hoe dom het is om deze ervaring hier te delen?

> Welke kritiek ik nu ook krijg, alleen ik weet hoe het gegaan is, en jolien, en ik voel me nu nog steeds goed bij de beslissing die ik genomen heb, anders had ik ze niet genomen als ik twijfelde

Ach Eva, ik heb over dit bericht van jou nog lopen nadenken....
En er is "iets" dat me een beetje "steekt". Je zegt dat je niet twijfelt aan je capaciteiten als trainer. Maar wie zegt nu nog zoiets? De paus van Rome?
Ik wil je niet kwetsen of iets verkeerd zeggen, dat geloof je wel hé maar misschien moest dit zo gebeuren om alles terug in het juiste perspectief te brengen. Begrijp je wat ik bedoel?
Ik heb ooit eens iemand gevraagd hoe lang het zou duren om goed te kunnen paardrijden, en die antwoordde: als je er alle dagen opzit gedurende 10 jaar, dan misschien! Geldt dat dan ook niet voor een trainer?
Maar in ieder geval, je beslissing om terug te keren, was de enige juiste.

Eigenlijk ben ik met jouw verhaal zo bezig door Couscous, waarmee ook nog niet alles vanzelfsprekend verloopt. Enkele maanden geleden was het nog een heel circus om hier met haar alleen te vertrekken, zelfs met een ander paard erbij wilde madame toch de andere kant op. Dat is nu helemaal verdwenen, zelfs met alle drie thuiskomen en dan met haar alleen nog een toertje doen is geen probleem meer maar ik weet dat dit op bepaalde momenten nog wel zal terugkomen.
En ik wil mij dan juist niet zien als haar "trainer" maar als haar compagnon? kameraad? Ik weet het juiste woord eigenlijk niet. "Leider" vind ik ook zo'n uitgekauwd woord.
Op dit gebied heb ik het voordeel dat ik al ouder ben dan jij en helemaal geen drang meer heb om iets te bewijzen. Wat iemand anders van me denkt laat me grotendeels koud. En dat is natuurlijk veel gemakkelijker hé. Maar geloof me, ik heb dat vroeger ook gehad hoor! Maar 't is wel een valstrik.
Marianne (die nog maar vijf jaar paardrijdt maar ondertussen al wel heel veel geleerd heeft over geduld en rust en tijd...)